niedziela, 21 kwietnia 2013

Władimir Jewgrafowicz Tatlin – Pomnik III Międzynarodówki - Wieża Tatlina

Władimir Jewgrafowicz Tatlin – Pomnik III Międzynarodówki - Wieża Tatlina



Wieża Tatlina

Władimir Jewgrafowicz TatlinВладимир Евграфович Татлин; ur. 16 X 1885 zm. 1953


Tatlin urodził się w Moskwie w byłym imperium rosyjskim,  był synem inżyniera kolejowego i poety. W 1890 roku przeniósł się z rodziną do Charkowie, na wschodzie Ukrainy. Przez jakiś czas pracował w sklepie. Karierę rozpoczął od sztuki , jako malarz ikon w Moskwie, po czym wstąpił do Moskiewskiej Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury. Był profesjonalnym muzykiem.
Wieża Tatlina

Tatlin zasłynął jako architekt, który zaprojektował ogromny Pomnik III Międzynarodówki w 1919, zwany również Wieżą Tatlina. Miała to być w tym czasie największa konstrukcja budowlana na świecie, przewidywana wysokość miała wynieść 400m. W założeniu budowla o niespotykanej tektonice, fakturze i  estetycznej wymowie miała mieścić biura międzynarodowych organizacji komunistycznych. 


W konstrukcji spirali widać pewne inspiracje, płynące z wierzy Eiffla w Paryżu, a sama jej forma świadczy o pewnym historycyzmie, przypomina imaginacje wieży Babel Pietera Bruegla. Wewnątrz stalowej spirali, mały znaleźć się cztery oszklone struktury przestrzenne: Sześcian, ostrosłup, walec, połówka kuli. Tatlin wybierając te bryły wzorował się na strukturze przestrzennej Cerkwi Chrystusa Zbawiciela w Moskwie.

Relief Narożny 1914-1915

Krzesło Tatlina 1927

Tatlin także zajmował się tworzeniem tzw. Reliefy , czyli abstrakcyjne kompozycje, o formach geometrycznych, demonstrując dyscyplinę ładu i porządku. Uległ kubizmowi po podróży do Paryża. W latach 1914-1915 rozwijał ideę "kultury materiałów" w Reliefach narożnych, które zostały tak nazwane ze względu na sposób zawieszenia ich w rogach sal wystawowych. Poprzez swoje Reliefy zapoczątkował łączenie cech malarstwa, rzeźby i architektury. 




 

Podczas pobytu w Leningradzie zaprojektował "Letatlin" - latającą maszynę poruszaną siłą mięśni. Po roku 1935 poświęcił się scenografii.