niedziela, 21 kwietnia 2013

Kazimierz Malewicz – Czarny Kwadrat na Białym Tle 1915



Kazimierz Malewicz – Czarny Kwadrat na Białym Tle 1915


(ros.Казимир Северинович Малевич)

Urodził się w Kijowie, jego rodzice Seweryn i Ludwika Malewicz byli Polakami, ojciec był zarządcą u fabrykanta cukru. Kazimierz był pierwszym z 14 rodzeństwa, z których jedynie dziewięcioro osiągnęło dojrzałość. Jego rodzina często przeprowadzała się i dzieciństwo spędził na wsiach ukraińskich, których krajobraz silnie wpłynął na jego późniejszą wrażliwość artystyczną.
Uczył się rysunku w Kijowie w latach 1895–1896. Od 1896 mieszkał w Kursku, gdzie się ożenił około 1899. Początki twórczości Kazimierza Malewicza związane z realizmem i późnym romantyzmem w malarstwie pejzażowym, nie są znane. Artysta spalił swój dorobek z tego okresu w 1906, w chwili, gdy opuszczał Kursk i przenosił się do Moskwy.
 
Autoportret, 1933

Supernatyzm

Trzeci ważny nurt artystyczny, wpływający na konstruktywizm. Wykreowany przez Malewicza, był jedynym rodzimym kierunkiem artystycznego rozwoju konstruktywizmu radzieckiego, w pełni oryginalny i polegała jego doniosłość. 




















Czarny Kwadrat 1913-1915

Z bogatej twórczości Malewicza, ten obraz jest najbardziej znany. Najpełniej wyraża doznania do suprematycznego ,,doznania czystej nieobecności przedmiotu”. Odczucie bowiem miało być niezależne od otoczenia, w którym zostało wywołane, dlatego też dla pełnego wyrażenia go w sztuce należało zrezygnować z tradycyjnych środków wyrazu i odrzucić wszystko, co określa przedmiotowo ideową strukturę życia. W rezultacie abstrakcjonizm Malewicza pozbawiony przedmiotowości i ekspresji ograniczał się do najprostszych form: Kwadratu, prostokąta, prostej linii, koła i krzyża. Formy te uważał nie za podstawowe, ale za najważniejsze w sztuce.


W 1913 roku powstała futurystyczna opera pt. ,,Zwycięstwo nad słońcem”, uznana za symboliczny początek konstruktywizmu. Libretto napisał Aleksiej Kurczonych, a scenografię zaprojektował Malewicz. Jego dekoracje były anty-dekoracyjne, bezprzedmiotowe, rzec by można funkcjonalne. To właśnie te działanie pchnęły Malewicza do namalowani Czarnego Kwadranta. W tej scenograficznej oprawie po raz pierwszy warstwa malarska została oddzielona od warstwy iluzjonistyczno-przedstawieniowej i stała się całkowicie odrębną wartością sztuki. W dalszej swojej twórczości rozwijał suprematyzm i poszukiwał zastosowań dla swej teorii w urbanistyce.



W 1924–26 Malewicz rozszerzył zakres suprematyzmu na kompozycje trójwymiarowe (tzw. architektony i planity). Malarstwo suprematyczne zakończył Malewicz obrazem Biały kwadrat na białym tle.