czwartek, 18 kwietnia 2013

Gustave Eiffel – Wiadukt Bellon i Bouble 1870



Gustave Eiffel – Wiadukt Bellon i Bouble 1870




W latach 1864-1884 Eiffel zbudował serię mostów kolejowych w Masywie Centralnym, gdzie skupiały się kopalnie węgla. Mosty były budowane na zasadzie: belki krzyżulcowe z słupkami, spoczywające na wysokich słupach ażurowych, materiały – żeliwo i kute żelazo. Słupy by przenieść siłę wiatru, musiały być sztywne. Ich przekrój poziomy był prostokątem rozszerzającym się ku dołowi. Elementy pionowe słupa wykonano z rur żeliwnych, wiatrownice z profilów ,,T” lub ,,I” z kutego żelaza.


W wiadukcie Bellon pionowe elementy rurowe zostały wygięte ku dołowi, co lepiej usztywniło słupy.

Ze względu na zróżnicowaną rzeźbę terenu, budowa mostów stała się prawdziwym wyzwaniem. Z powodu silnych wiatrów, nawiedzających dolinę, Eiffel założył pierwsze we Francji stacje meteorologiczne, aby zmierzyć siłę podmuchów.


Wiadukty zostały poddane ostatecznemu testowi 28 listopada 1870, lokomotywa z dwoma silnikami, każdy ważący 65 ton, z podczepionymi sześcioma wagonami o łącznej wadze 89 ton, przejechała bezpiecznie po obu wiaduktach z prędkością 40km/h

Wiaduct of la Bouble 1870
.

Wiadukt Bouble, jest przerzucony nad rzeką o tej samej nazwie. W najwyższym punkcie znajduje się 66 m nad poziomem gruntu.
 
Wiaduct of la  Bellon 1870

Wiadukt Bellon przecina dolinę W najwyższym punkcie znajduje się 48 m  nad poziomem gruntu , mierzy 231 m długości.
Wiadukt Bellon Artykół w Prasie Specjalistycznej