środa, 17 kwietnia 2013

Adolf Loos - Willa Müllerów w Pradze 1928-1930



Adolf Loos - Willa Müllerów w Pradze 1928-1930

Okoliczności Powstania

,,Klient dr Frantisek Muller, jako przedsiębiorca budowlany, sam zajmował się każdym aspektem budowy tego domu”.  Tymi słowami opisano związek pomiędzy klientem i architektem przy budowie tej willi, w monografii z 1931.
Po ukończeniu wille chwalono za kubistyczną fasadę, ale nie zrozumiano projektu wnętrza, które uznano za staromodny.


Frantisek Muller choć studiował budownictwo cywilne, przede wszystkim zajmował się prowadzeniem firmy. Przedsiębiorstw w późniejszych latach miało odziały w Pilźnie, Bratysławie i Pradze, zatrudniając czasami prawie dziesięć tysięcy pracowników. Muller podobnie jak Loos był zwolennikiem postępu technicznego, ale w kwestii kulturowej był tradycjonalistą i anglofilem.


W latach 20. Partnerzy Muller i Kaps postanowili przenieść biuro z przemysłowego Plizna do metropolii i politycznego centrum – Pragi. Z tego powodu musieli wybudować domy.
Loos i jego partner Karel Lhota byli odpowiedzialni za plany i pozwolenia budowlane. Firma Mullera zajęła się realizacją projektu. Loos zaczął pracę w październiku 1928, a budynek miał być ukończony pierwszego dnia stycznia 1930.


Opis 

Położona na wzgórzach posiadłość, z widokiem na starom Pragę leżała w ekskluzywnej dzielnicy Stresovice. Frantisek i Milada Muller oraz ich czteroletnia córka Eva, wprowadzili się do domu o powierzchni ok. 600 metrów kwadratowych, w 1930 roku. Zamieszkała z nimi służba: szofer, niania, kucharka i trzy pokojówki. Opierając się na zasadzie ,,Rumplan” i planując dugą klatkę schodową z windą, Loos chciał oddzielić strefę dla rodziny od części służbowej. Salon, jadalnia, buduar, biblioteka i sypialnie łączyły inne schody, dzięki czemu Mullerowie nie byli niepokojeni przez pozostałych mieszkańców.


Willa Mullera jest największym osiągnięciem Adolfa Loosa. W tym dziele połączył on innowacyjny projekt wnętrza z wizją, którą podzielała wyższa klasa średnia. Loos udoskonalił prywatną strefę właścicieli poprzez użycie we wnętrzach różnych materiałów: trawertynu koło wejścia, zielonkawych kafli w holu wejściowym, zielonego marmuru Cipollino w  dużym salonie, Mahoniu w jadalni, kafli z Delft w bibliotece i żółto drzewu w buduarze.